Ooit ging ik zoals anderen dat wilden,
keek ik via hun ogen naar de weg...
Liep ik in hun voetstappen,
en deed ik wat mij werd gezegd...

Keek ik op naar hun wereld
met van binnen die pijn...
"Kon ik ook maar" dacht ik vaak,
kon ik ook maar, zoals één van hen zijn...

Nu jaren later, en misschien wijzer
zie ik beter wie ik zou willen zijn...
En zie ik mezelf met de juiste ogen,
maar zonder die intense pijn...

Ik ben wie ik ben, en niemand anders,
ik loop nu de weg die IK wil gaan...
Kijk achterom en glimlach,
wanneer ik alleen mijn eigen voetstappen zie staan...

;)